Körpe yılan sımsıkı sarılmış kütüğüne
Fısır fısır ağular çekip gülücüğüne
Taş yüklü kursağını kustukça kulağına
Coşkudan budakları dallanıyor kütüğün
Böyle böyle kurulup kırılıyor her düğün
Günde üç öğün yemek çıkmaz mı bu ocaktan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta