Veleda Şiiri - Ahmet Karakuş

Beyanında resmettiğin hakikati anlayan
Velayetin gölgesinde demlenen üç beş garip
Biliyorum az kaldı beklediğimiz günler
Erken bir kıyamet kopmayacak anladım
Bir bahar mevsiminde ellerinde çiçekler
Kapına gelirsem yüzünde bir tebessüm
Vaat ettiğin sözleri duyacak kulaklarım
Hakkım da var bir ömür yaşadım sabrederek
O gün ağladığım günlerin inadına
Güleceğim güldüren rabbime hamd ederek

Mezara mahkumdular bir bir çekip gittiler
Bu asrın memesinden bizimle süt emmeyen
Hakikatten habersiz şu yaramaz çocuklar
Kapalıydı gözleri kararmış yürekleri
Akılları gözlerinde görmediler nurunu
Hakikate çağıran sesini duymadılar
Sabrettin bir ömür baharı yad ederek
Tohumları yeşerten rabbine hamd ederek

Bir zamanlar kurumuş şu bahçeler
Nurunun ikliminde bak yeniden dirildi
Dimdik ayakta duran sarsılmaz dediklerim
Temelinden sarsılıp bir bir yere devrildi
Görüyorum şimdiden aydınlık şafakları
Yusufi dudaklardan döküldü binbir hece
Amin diyen dillerin duası kabul oldu
Nurun ile aydınlandı her gece

Talihsizlik benimki bahtım kara neyleyim
Ne olurdu bir defacık nur yüzünü görseydim
Mesafeler aradan kalsaydı bir defa
Şu ömür girdabında takvimlerim şaşardı
Her saniye ömrümün bardağından taşardı
Kulaklarım zavallı talihsiz kulaklarım
Duysaydı bir defa o bayıltan sesini
Demlenirdim yüreğim mesafeler aşardı
Şu perişan gönlümün ilhamları coşardı

Tükeniyor az kaldı talihsiz dakikalar
Ellerimde çiçekler yüzümde bir tebessüm
Kapının tokmağına yüzümü süreceğim
Muhabbet erlerinden selam getireceğim
Hakkımda var bir ömür yaşadım sabrederek
O gün ağladığım günlerin inadına
Güleceğim güldüren rabbime hamd ederek

Ahmet Karakuş