Rabb'im, senin kelamından doldur kumbarama.
Sabaha karşı yurtlarını terkedenler arasından bir yer ayırdın mı bana?
Söyle, geride kalanlardan mı oldum yoksa?
En güzel kelimeleri öğret bana.
Ağacın dallarını göğe uzatan, besleyen kelimeleri..
Dalgalar boyu akıp giderken değil, karada her şey yolundayken de tesbih edebileyim seni.
Göğün sebeplerine ulaşmanın yollarını değil, yeryüzünün ayetlerini görecek Fuad ver bana.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta