Dostunu Tanı Şiiri - Melik Köroğlu

Paran biter ise dostların gider,
Haine sırtını dönersen iter.
Sözde samimiyet burada biter,
Gölgen bile kaçar gün kararınca.

Menfaat çarkında dönüyor devran,
Sahte gülüşlerden yıkılır dünyan.
Yalan sofrasında kurulmaz meydan,
Kendi yalnızlığın sana varınca.

Batan bir gemiden kaçar ilk yılan,
Esen poyraz olur bağını talan.
Boş lafla avunma, geridir kalan,
Ümidin kırılır bağrın yarınca.

Kimse sormaz olur halini bir gün,
Kâbusa dönüşür kurduğun düğün.
Dünyalık servetle boşuna övün,
Hesap günü gelip vakit dolunca.

Maskeler dökülür dar gün gelince,
Arkadaş ararsın halden bilince.
Bir gerçeği anlar aklın erince,
Güven tek bir canda karar kılınca.

Cahilin kelamı hançerdir dilde,
Kadir kıymet bilmez yabancı ilde.
Sadakat aranmaz çürümüş gülde,
Faydası yok pişman olup yanınca.

Doğru olan dostu özünden tanı,
Bostan kurak ise terk eyle hanı.
Toprak kabul etmez hileli kanı,
Mert olan dik durur ömrü boyunca.