Gün ikindi akşam oldu
Gör ki başa neler gelir
Veysel gider, adı kalır,
Dostlar beni hatırlasın.
Böyle söylüyor ünlü halk ozanı Âşık Veysel. İnsan bu fani dünyada yaşadığı müddetçe kimi zaman hatırlanmak ister.. Anılmak (hatırlanmak) , insanın doğasında var olan bir düşüncedir.
Hiç kimse bu dünya da kalıcı değildir. Ama dostları, arkadaşları ve sevenleri arasında hatırlanmak ve anılmak ta ayrı bir olgudur, ayrı bir duygudur. Âşık Veysel, Sivrialan Köyü’nde deki evlerinde duvarda asılı duran sazını kucağına aldığında “Dostlar Beni Hatırlasın “ sözleriyle ölmeden önce dostlarına bir mesaj gönderiyordu. Sırası gelmişken sevgili ozanımızı saygıyla ve rahmetle anıyorum.
Öyle sevdalar vardır, biter baslar;
Buruk tatlar vardır, ağızda şurup giden;
Bir aşka vuran güneş kolayca batmıyor.
Yanıyor bin kollu şamdanı, tutuşuyor
Ufkunuzda camları göksel konağının
Ve bir yaz aksamı buhurdan gibi tüten
Devamını Oku
Buruk tatlar vardır, ağızda şurup giden;
Bir aşka vuran güneş kolayca batmıyor.
Yanıyor bin kollu şamdanı, tutuşuyor
Ufkunuzda camları göksel konağının
Ve bir yaz aksamı buhurdan gibi tüten




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta