Yüreğimizdeki yalnızlıklara
yaslana yaslana sürdürdüğümüz hayat
güçlendiriyor bizi
bazen sadece,
kendi sesimiz
yarenlik ediyor kimsesizliğimize
uzamıyor ömür
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




İnsan işte..
Yalnız yaşamıyor, yaşasa bile, paylaşmak istiyor sevinci, direnci, en azından umudu..
İşte o zaman adı mutluluk oluyor, yaşamın..
Tebrikler Alev Hanım..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta