Dostça sevmedi Şiiri - Ömer Tural

Dostça Sevmedi

Dostum beni dostça sevemedi,
Düşmanımın düşmanca sevdiği kadar…
Bir tebessüm çok geldi yüzüme,
Gölge oldu üstüme gece kadar.

Yanımdaydı ama uzaktı benden,
Sesim vardı, duymadı feryadım kadar.
Bir omuz isterken yıkıldığımda,
Yabancı dokundu, eli sıcak kadar.

Soframda ekmeğim bölüşülürdü,
Lokmam düğümlendi boğazım kadar.
Ben onu kardeş bildim gönlümce,
O beni anmadı adımdan kadar.

Kalabalıklar içinde eksildim,
Issız bir sokak yalnızlığı kadar.
Konuşsam içim taşacak sandım,
Sustum; taş oldum susuşum kadar.

Tural der ki kırılmak sessizdir,
Çığlık atmaz camın çatladığı kadar.
Dostluk yara aldı içimde bugün,
İz kaldı… derin, derin olduğu kadar…

Ömer TURAL