Dosta Rastlayamadım

Nice güllere gönül bağladım ben,
Her birinin derdiyle ağladım ben.
Vefasız kullardan usandım erken,
Dünyada kendime yâr bulamadım.

Nice baharlarda açtı çiçeğim,
Her solan gül ile arttı kederim.
Sevdaya adadım ömrümü benim,
Vefalı gönüle hiç varamadım.

Dost bildiklerimden cefalar gördüm,
Gidenin ardından yaşları döktüm.
Bir umut peşinde yıllarca koştum
Aradığım huzurdan iz bulamadım.

Kimi söz verdi de sözünde durmaz,
Kimi gönül aldı, bir daha sormaz.
Bu garip yüreğim kimseyi kırmaz,
Yine de bir dosta rastlayamadım.

Dünya dedikleri bir imtihanmış,
Her gelen gönlümde bir iz bırakmış.
Meğer mutluluk da bir güzel düşmüş,
Uyandım, gerçeğe inanamadım.

Şimdi başımı alıp uzağa varsam,
Dertlerimi rüzgâra bir bir anlatsam.
Bir gün kara toprak, bağrına bassam,
Dünyada kendime yâr bulamadım.