Dönüşen sevda Şiiri - Sevim Ela

Zaman usulca dokundu dalımıza,
İğde ağaçları döküldü, mevsimler değişti.
Irmaklar sığındı kendi yatağına,
O ilk fırtına dindi, sakinledi sevda.

Bir ceviz gölgesi kadar derin ve sakin,
Toprağa düşen yaprak gibi kabullenişimiz.
Dindi ilkbahar hırçınligi, duruldu içimiz,
Kökleri bir,dalları ayrı iki ağacız biz.

Zambaklarin gururu kaldi geride,
Eğildi dağ rüzgarında yaprağımiz.
Aynı Topraktan beslenen iki kır çiçeğinde
Sevda dönüşür müş meğer yıllar içinde.

Şimdi toprağa sinmiş bir yağmur kokusu,
Ne o yangın kaldı geride ne o eski har.
Geçti ömrün o coşkun akar suyu,
Bize dağlar gibi duran bir sessizlik kaldı,
Birde rüzgar.
Sevim ela