Geceler uzadı, ay yorgun kaldı,
Yıldızlar ağladı dönmedin diye.
Gönlümün bağını hüzünler aldı,
Ömrümü harcadım dönmedin diye.
Bir turna uçurdum yârin iline,
Kanadı değmedi sevda gülüne.
Selâmım varmadı gönül eline,
Boynumu büktürdün dönmedin diye.
Dolu yağdı yine üzüm bağına,
Dikenler yürüdü gençlik çağına.
Sığındım hasretin sessiz dağına,
Yolumu şaşırdım dönmedin diye.
Kuşlar da göç etti eski dallardan,
Türküler çekildi tenha yollardan.
Sesin eksik kaldı tüm baharlardan,
Takvimi durdurdun dönmedin diye.
Gözümde tütüyor eski zamanlar,
Adını fısıldar ıssız harmanlar.
Sustu ardımızdan bütün limanlar,
Denize küstüm ben dönmedin diye.
Yellerin dilinde ismini duydum,
Bir eski çeşmede hayalin buldum.
Avundum desem de kendimi yordum,
Yalanla yaşadım dönmedin diye.
Ayrılık denilen zehir içildi,
Sevdanın kandili yele verildi.
Bir ömür beklemek bana biçildi,
Kaderimi giydim dönmedin diye.
Bildim ki bu dünya fânîdir, geçer,
Kimi gül toplarken kimi dert biçer.
Aşk dediğin insan ömründen içer,
Ben beni yitirdim dönmedin diye.
Mahmut Kasapoğlu
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 20:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!