Dönecek Devran Şiiri - Kasım Kobakçı

Tellere vurdukça inliyor yürek,
Dinle ulu ozan seslenir uyan!
Tutsaklık zinciri kırılsa gerek,
Yüce bozkırlara yayılır duman.
*
Sert rüzgar eserken yüce tepeden,
Çığlıklar yükselir derin dereden,
Güneş hesap sorar kara geceden,
Atların sırtında şahlanır hakan.
*
Kutlu bir sevdayla vurduk tellere,
Meydan okur olduk coşkun yellere,
Cucu'nun deyişi düştü dillere,
Zalimin tahtını sarsıyor yaman.
*
Uçsuz bucaksızdır bizim ilimiz,
Asla bükülemez çelik belimiz,
Kılıca sarılır güçlü elimiz,
Düşmanın üstüne koptu bir tufan.
*
Sönmeyen ateştir içte yananlar,
Uyanır uykudan darda kalanlar,
Gerçeğe dönüşür bütün yalanlar,
Kutlu zaferlerle yazılır destan.
*
Dağların ardında parlıyor güneş,
Yiğitler omuzda oluyor kardeş,
Çarpışan kılıçlar döküyor ateş,
Toprağı koruyan sarsılmaz kalkan.
*
Uğruna verilir gövdedeki baş,
Gözlerden akmasın bir damla gözyaş,
Yeniden dirilir toprak ile taş,
Özgürlük aşkıyla kurtulur vatan.
*
Gürleyip akıyor coşkun ırmaklar,
Dualar fısıldar kuru dudaklar,
Yeşerir umutla çorak topraklar,
Şimdi titreyecek o büyük meydan.
*
Bilge adam söyler en derin sözü,
Ateşten gömlektir sönmeyen közü,
Hedefe kilitli yiğidin gözü,
Elbet bizim için dönecek devran.