Kızgın güneşin sıcaklığı öperken yüzünü, ağaçların gölgesinde bekle beni... Döneceğim. Hayat denen bu kadehi bensiz içme sevgilim. Kimselerin bilmediği sessiz bir yerde bekle beni... Döneceğim. Varsın ellerin açık kalsın semaya, varsın dostların “Dönmeyecek.” desin. Onlara inat, bir akşamüstü güneş denize inerken bekle beni... Döneceğim. Zaman hainse, boş ver... Gönlün isterse gez, eğlen bensiz. Ama mevsimler senden bir şey çalmadan, yüreğine ayrılık yerleşmeden bekle beni... Döneceğim. Günün birinde gökyüzünü kara bulutlar sararsa, yağmur düşerse saçlarına, ıslanma sevgilim... Bir yağmur akşamında bekle beni. Döneceğim. Belki uzaklardan, belki hiç ummadığın bir anda, bir akşamüstü çıkacağım karşına. Döneceğim sevgilim, mutlaka döneceğim... Ne zaman, nasıl bilmem; ama sana döneceğim. Muhsin Yener © Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 17.11.2026 08:58:00
Şiiri Değerlendir
yok
Neme lazım Elin beş koyunu, üç keçisi Kim götürmüş öteye Bir tanesini? Bir avuç toprakmış Son durakta düşene düşen. Şan dediğin rüzgar, Şöhret dediğin gölge, Mal mülk dediğin Kapısı pas tutmuş bir dünya hevesi. Ben gördüm; En zengin adamın da Cebine kefen dikmemişler. En yüksek makamın da Sessiz bir mezar olmuş sonu. O yüzden Bir sıcak selam yeter bana, Bir dost eli, Bir evladın gülüşü, Sevdiklerimin varlığı yeter. Dünyayı sırtında taşısan ne çıkar, Yüreğinde sevgi yoksa? Ben gönlü kalabalık bir adamım; Bir lokma huzur, Biraz muhabbet, Bir de sevdiklerim olsun… Gerisi Allah’ın takdiri. Muhsin yener




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!