Dön Gel Sonbahar Şiiri - Kasım Kobakçı

Soldu bak çiçekler,
Bahçeler yas tuttu,
Rüzgarlar inliyor,
Ürperen gölgeler,
Odaya doluştu.
*
Ne dünya telaşı,
Ne elin kavgası,
Yakar içimi bil,
Bu veda yarası.
*
Yağmurun sesi sert,
Camlara vuruyor,
Sokaklar boşaldı,
Lambalar titriyor,
Kasvetli bir akşam.
*
Göz görmez parayı,
Zenginlik boşuna,
Hasretin kor gibi,
Dön artık yurduna.
*
Mevsimler hep kıştır,
Buz kesti saçaklar,
Isıtmaz güneşi,
Soğuyan ocaklar,
Tütmüyor dumanı.
*
Ne şöhret ne makam,
Kandırır aklımı,
Yokluğun bir zindan,
Dön ve kurtar beni.
*
Kuşlar da göç etti,
Ufuklar çok sessiz,
Denizler dalgalı,
Sahiller kimsesiz,
Kumlar da ağlıyor.
*
Duymam hiç kimseyi,
Sözler hep anlamsız,
Beklerim yolunu,
Çık gel sen zamansız.
*
Saatler durdu bak,
Geçmiyor saniye,
Takvimler tozlandı,
Eskidi maziye,
Karıştı anılar.
*
Ne yarın korkusu,
Ne dünün hatrı var,
Bitir bu gurbeti,
Dön gel sonbahar.