Sessiz demeyin bana. Ben çok konuşuyorum aslında. Geri dön! diyorum, Seviyorum! diyorum Özledim! diyorum, diyorum demesine ama hepsi kafanda diyor bir ses. Ben o sesi sevmiyorum keşke sussa.
O ses haklı aslında. Çıkaramıyorum konuştuklarımı iki dudağımın arasından n'apıyım. Ah dudaklar.
Aslında suçu dudaklarımıza atmaya gerek yok. Ne seninkilere, ne benimkilere. Hele günlerdir bana bir şey söylemeyen dudaklarına ne diyebilirim ki ben? Hala senin onlar sonuçta. Aslında benim dudaklarım
seninkiler kadar masum değil biliyor musun? Böyle sürekli açılıp kapanırlar yanlış insanlara yanlış şeyler söylerler. Boşver şimdi. Bazen başarırım ben. Durdururum dudaklarımı.
Böyle bütün gün kapalı dururlar. Sonra yine onlar üzer beni. Onlar, kulaklarım. Hep üzerler beni. Eskiden mutlu ederlerdi doğru dudaklardan
doğru şeyleri duyarlardı. Severdi benim kulaklarım seni. Ortak yönümüz çok, sonuçta benim kulaklarım. Sıkıyosa sevmesin. Aslında iyi dayandılar. Düşündüğün kadar üzmediler beni.
Arada bir affederim ben onları. Çünkü dudaklarımla iş birliği yaparlar, kapanırlar bütün gün. Biri gelir Sevme! diye bağırır, kulağım bana Sev! diye fısıldar. Biri bağırır, o fısıldar. Ton önemli değilmiş
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta