Doğru Yol Şiiri - Kasım Kobakçı

Ulaşılmaz bir diyar, özgürlük denen pınar,
Merkezinde evrenin, kendini üstün sanar,
Zarar verir doğaya, hırsıyla dünya yanar.
Sorar hesabı toprak, kıydığımız ormandan,
Kim bilir, özgür olur, uyanırsa yalandan.
*
Özgürlük bir düş gibi, erişilmez ve uzak,
Egonun şarkısında, kurar kendine tuzak,
Unutup saf doğayı, bırakır yeri kurak.
Geri döner her vuruş, heyelanla, yağmurla,
Kim bilir, özgür olur, vedalaşsa gururla.
*
Özgürlük taze bahar, çayırda serin nefes,
Benliğin ortasında, örer kendine kafes,
Unutur yeşil bağı, kesilir ovada ses.
Döner oysa her ziyan, taşkın selin suyundan,
Kim bilir, özgür olur, sıyrılırsa huyundan.
*
Göğe değen bir ümit, özgürlük beyaz kanat,
Evrenin merkezinde, kurar sahte saltanat,
Koparır tomurcuğu, solar elinde hayat.
Geri döner her acı, asit yüklü sellerle,
Kim bilir, özgür olur, kucaklaşsa güllerle.
*
Uzanılmaz bir diyar, özgürlük taze ışık,
Kendi benlik sazında, nağmesi hep karmaşık,
Unutur yeşil koynu, bırakır dağı yanık.
Geri döner her darbe, bulutlar ağladıkça,
Kim bilir, özgür olur, gerçeği anladıkça.
*
Özgürlük körpe fidan, ruha sunulmuş huzur,
Kendini merkez bilir, insanoğlunda gurur,
Küser ana kucağa, nehirler bir bir kurur.
Geri döner her tokat, zehri yağar ovaya,
Kim bilir, özgür olur, dönerse saf yuvaya.
*
Özlenen o saf diyar, özgürlük körpe ağaç,
Benliğin sahnesinde, giyer kibrinden bir taç,
Yıkar doğa koynunu, kalır şefkate muhtaç.
Döner oysa her darbe, yağarken asit, dolu,
Kim bilir, özgür olur, bulursa doğru yolu.