Diyarın Kanatlıları Şiiri - Kasım Kobakçı

Sezeceksin o vakit, diyarın kanatlılarını,
Iradılar senden ve seni, kimsesiz koydular,
Kocamayı, senelerde beklerken sen,
Ayaz pek sürmez, tüylerden başlar.
*
Gidenlerin hüznünde, neşedir telek,
Ahenk verir, yurdumun tepsisine,
Aşkla serpilir, maşukun hava imidir telek,
Telekle eriştik, düşlenen iklime.
*
Nice hevesin, candan doğacak yemişidir,
Bitimsiz ve ulu gayelerin, gür nidasıdır,
Ebediyetin bekçilerini, bulutlar sarmalar,
Ebediyetin haslarıdır, yerdeki canlar.
*
Bitkin bir akşamın, ateş yumağı ormanlar,
İlmeği, ılık evrene yaslanan ormanlar,
Bin bir hazla, saçılırlar özümden enginlere,
Düş tülünün, leziz örgüsü ormanlar.
*
Süzülürken mavilikte, o narin bedenler,
Haber taşır bahardan, şenlenir dereler,
Gurbetin yollarını, aşındırır göçmenler,
Sılanın hasretiyle, çarpar o minik kalpler.
*
Yuvasında bekleşir, çaresiz yavrular,
Annenin gagasından dökülür, rızıklar,
Yaşamın döngüsünde çırpınır, kanatlar,
Doğanın kanununa, boyun eğer canlılar.
*
Bir serçe konar, pencerene ansızın,
Getirir selamını, o eski dostların,
Unutma sakın, emanetidir yaradanın,
Gökyüzü şahididir, bu kadim sevdanın.