Dört Mevsimim Şiiri - Ali Fırat Dicle

DÖRT MEVSİMİM

Karda kuş konmuş,
Tezekten yaptığım kapana
Beraber uçurmalıyız,
Çırpsın dört kanadını birden.
Kalbim aha oracıkta çarpıyordu,
Gözlerinde titreyen kıpırtılar

On gözlü köprüye yağmur yağsa
Bıraksalar
Gökyüzü kendini dörtte bölecek...
Bir parçası Mayıs,
Bir parçası sensiz kış,
Biri sarı nergis,
Biri ıslak kirpik.

Farqin yanıp yıkılmadan,
Yüreğim henüz kapandayken,
Nergis çiçeklerini toplamalıyız
Yolarası tarlalarında.
Sen eğilir bir tanesini koparırken
Ben öbürünü koklarken

Nedensiz ağlamaklı sarılmalar,
Doluveriyor ansızın gözlerin,
Güneş altında parlıyor yaşlar,
Tuzlu tuzlu, bal tadında.
Sessiz sessiz ağlamalısın o anda,
Hiç ses etme, sadece bırak aksın.
Ben de susayım yanında,
Elimi uzatayım saçlarına,

Dokunmadan önce bir nefes alayım.
Nergislerin açtığı sabahlar,
Kahverengi kıpırtıların filiz veriyor içime.
Kuş kanat çırpıyor kapandan kurtulurken,
Biz birbirimize bakıp gülüyoruz nedensiz.

Güneş altında terliyoruz ağlamaktan,
Gözyaşlarımız buharlaşıp bulut,
Sonra yine yağıyor on gözlü köprüye,
Sen ıslanıyorsun,
Ben kuruluyorum seni öperek.

Yapraklar gibi dökülüyor içimiz,
Birbirimize tutunuyoruz.
Roma yanıyor uzakta,
Tüm ihtişamıyla
Yangınımız daha sessiz, daha derin.

Kar yağıyor tezekten kapana yeniden,
Ama bu sefer kuş konmuyor.
Çoktan dağıtık kapanı
Kalbim hâlâ çarpıyor şuracıkta,
Senin titreyen kahverenginde.

Dört mevsime
Aynı şiiri yazıyoruz aynı dilde...
Her bitişte yeniden başa sarıyoruzr,
Nedensiz ağlamaklı,
Sarılmadan,
Bakışarak seninle.
Hep sizinle
Dört mevsim
Dört kardeş.

04.02.1999