Divan-ı Bahar Şiiri - İsmail Kilinç 2

Yıkmak ne ki cânân, bu taht-ı mâbed-i virânımı,
Aşk ile kurdum ben bu kasr-ı pâytâhtımı.

Sur eyledim seni gönlüme, düşman değil yâr bilerek,
Taşın değse sineme, açtım bağrımı gülzâr bilerek.

“Yıkılsın” deme ey dilber, bu saray aşk ile bâkî,
Bir naz ile kurulmadı, temeli derd-i hâkî.

Putları kırdın gönlümde, sanma kendin ilâh oldun;
Kasr-ı dilde hüküm süren bir Güllüşah oldun

Ne dev yıkar bu kaleyi, ne zamân söndürür nârı,
Bir çift gözün tutuşturdu gönlümde ne bu aşkın kârı..

Vur, eğer hükmün yeterse, yık bu taht-ı virânımı;
Taşlar düşsün, kasr yıkılsın, saklarım ben sultânımı.

Gönlüm sana mülk-ü viran, hükmün aşk ile revândır;
Taht yıkılsa ne gam, ne cânân; yar hâlâ gönlümde sultândır.