Doğanın bel kemiğiydi o
Yok, yok evrenin belki de
Tanrı onu böyle yaratmıştı
Doğurganlık serpmişti üstüne
Estetiğin nitelemesindeydi o
Yok, yok tam da kendisiydi
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




bir yönüyle evet estetik..
tüm çizgileriyle
girinti ve çıkıntılarıyla
bir yönüyle ana
doğurganlığı ve
şefkate kaynak oluşuyla..
selamlarımla..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta