Enkazın altında kalmış bir şehri,
Saçının ağıyla ördün usulca.
Tersine çevirdin kuruyan nehri,
Yeşerdi sokaklar sen dokununca.
Gözlerin, yıkıntı üstünde sabah,
Karanlık avlular nura boyandı.
Dilimden düşerken kimsesiz bir ah,
Bakışınla ölü taşlar uyandı.
Ellerin, şehrimi kuran mimardı,
Dokundu devrilen her bir duvara.
İçimde tükenmez yıkımlar vardı,
Seninle kapandı açılan yara.
Şimdi göğe değen o yıkılmaz sur,
Viran bir sokağa ruhunu kattın.
Sessiz harabemde yükselirken nur,
Sen beni yeniden, baştan yarattın.
Kayıt Tarihi : 16.09.2026 16:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!