Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
gönüle söz geçirebilseydi ne isteklere olurdu ama nafile... gönül ulaşılamayana daha fazla bağlanıyor...umut gönülden yana...
kutlarım şiir için...selam...
Irmaklar kurudu.... Rüzgar dahi esmez... Yeni bulutlara... Güneş küskün... Ay tutulmuş... Yolum yitik... Direndiğim ne acaba? Ey yar, dizlerim bükülmeyecek... Gözlerine kadar... Tebrikler Yusuf bey... Kaleminize sağlık....
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta