Dök içini evlat, rüzgârsız ve bahanesiz,
O sağır duvarları yık da gel bu gece;
Zırhsız kalmış yüreğin en büyük kalkanındır,
Dinlerim seni, ömrün en derin sırrıymışçasına.
Dost ile düşmanı aynı gölgede sanma,
Yarana merhem olan, elini tutandır;
Sırtındaki hançer ise kendi zaafının izi,
İnsan en çok da kendi gölgesine aldanandır.
Seven kaybetmez bu oyunda, bilakis büyür,
Terazi hep hakikatin ve emeğin yanındadır;
Ten kafesinde esir sandığın o duygular,
Aslında ruhunun en özgür kanatlarıdır.
Soğuyan çay yeniden demlenir elbet,
Avucunu kanatan gül, dikeniyle güzeldir;
Zaman kimseyi eskitmez tek başına evlat,
İnsan kendi ömrünü kendi elleriyle tüketir.
Ağlarken arınır yürek, gülerken çoğalır,
Karanlıkta umut ekmek, sabrın en zor işidir;
Çaresizliği korunda eritip bahar çizmek,
Yıkılsa da yeniden ayağa kalkabilmektir.
Bu handa gülümsemek de ağlamak da ortak kader,
Umut, ne gidenin ne de eşikte bekleyenin yüküdür;
O ağır heybe, her şeye rağmen vazgeçmeyenin,
İçindeki son iyi niyeti koruyanın ödülüdür.
Ve sorarsan ki "Sevgi neydi?" diye;
Ne bir şairin mısrası, ne kırık bir sazın telidir,
Ne Akdeniz'in sıcağı ne Karadeniz'in hırçınlığıdır...
Sevgi; tüm yaralarına rağmen yeniden inanabilmektir.
20.11.2026
~ Gülay Özdemir~
Kayıt Tarihi : 22.11.2026 00:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Sevgi;tüm yaralarına rağmen yeniden inanabilmektir.:))


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!