Başım yere değince, belkide başım yükselip göğe erince...
Varlığım bedenim ve yeryüzünü yüz üstü bırakacak. Bu gidişimde gözlerime yaşlar dolmayacak.
Hatıralar bırakacak bulunduğum anlar, belki de ardımdan bir tek hatıralar ağlar...
Sonrasını merak ederim, ruhumu kelepçeleyecek kederlerim. Yara açılır geride bıraktıklarımın göğüs kafeslerinde, bilemem arar mısın güzel heveslerinde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta