Dil Yarası Şiiri - Hamit Atay

Dil Yarası

Bir söz vardır ki,
Bıçaktan keskin,
Kurşundan ağır,
Ve hiçbir merhem onu iyileştiremez.

Dil yarasıdır bu…
Ne kanar, ne görünür,
Ama içine işler,
Yıllar geçse de izi kalır.

Sen bilmezsin belki,
Ağzından çıkan o cümle
Nasıl çöktü üzerime.
Bir anlık öfken,
Bir düşüncesizliğin
Beni nasıl paramparça ettiğini.

Kimi yara deride kalır,
Kapanır, kabuk tutar.
Ama dil yarası…
Kalbin en kuytu köşesine saklanır,
Her hatırada yeniden kanar.

Ben sustum,
Çünkü sustukça iyileşir sandım,
Ama sustukça derinleşti.
Sözünü geri almadın,
Ben de o sözle yaşamayı öğrendim.

Biliyor musun?
Bazen affettim seni,
Ama unutmam mümkün olmadı.
Çünkü unutsam bile,
Bir başkasının aynı kelimesi
Yine seni hatırlattı.

Dil yarası…
İnsan, silahın namlusuna bakar gibi bakar o anıya,
Korkar,
Ama bakmadan da duramaz.

Ve sen…
Beni sevdiğini söylerken bile
O yaranın üzerine konuşuyorsun hâlâ.
Belki farkında değilsin,
Ama ben hâlâ kanıyorum.

Hamit Atay