Diken geven Şiiri - Özcan Kurt

*Diken geven*
‎
‎
‎Dünya kavim kavim, bölünmüş evlek,
‎Çift, öküze bakıp, sürmemiz, gerek,
‎Gör, daha yenice, sürmüşte tevek..
‎Habbe salkımı, bak,  evden atıyor..
‎
‎Aklını kullan ki, nefsine uyma,
‎Birini tutup sen, birin bırakma,
‎Kararmadın ki sen, hangi sıfatla,
‎Goruk üzüme bak, senden, saymıyor..
‎
‎Bakmadan gel, içme, çayın, demine,
‎Kulak asma sen, sözün kemine,
‎Ezilmeden henüz, girmiş küpüne,
‎Ham şıra şaraba, cebren, çatıyor,
‎
‎Oku sen etekten, dök sen çakılı,
‎Zamane uşağı, inan akıllı,
‎Edepten dışına, vurmaz parıltı,
‎Yürümeden daha, bellen uçuyor...
‎
‎Özvecan der: yolun, başında değil,
‎Söz diyemez, dinle, bildiğin, cehil,
‎Söğüt olda sen, gel, birazcık eğil,
‎Çiçek gül, bellen, sen, geven, katıyor..
‎
‎
‎
‎