Dicleyim Şiiri - Alan Adam

Ben Dicle’yim sana, sen de Fırat kal,
Biz akan nehiriz, durmak yakışmaz.
Hürmüz’e varmadan şu elimi al,
Ayrılık bu nehre, bil ki yakışmaz.

Ur’daki esaret biter mi sandın?
İştar’ın önünde mum gibi yandın.
Dara kentindeki menbaı andın,
Sularımız sussun, dertler konuşsun.

Ninova bağında güller kurusa,
Asur sarayını baykuş korusa,
Yazgımız Babil’de hasret arasa,
Bu sevda tarihe yönünü çizsin.

Harran toprağına düşerse damla,
Hasankeyf can bulur biten bu gamla,
Ziggurat burcunda yanan o şamla,
Yıldızlar seninle beni de görsün.

Göbeklitepe’de mühürlü bu sır,
Kaç bin yıl geçse de eskimez asır.
Karduklar yurdunda kalmasın kusur,
Yüreğin yüreğime değip de dursun.

Eski zamanların loş sokağında,
Zamanı erittik hasret dağında,
İncinmiş suların coşkun çağında,
Gülüşün kalbime bir mühür vursun.

Nemrut’un tahtından düştüğü günde,
Karkamış önünde, dünün yönünde,
Fırat'sın Diclen'im aşkın önünde,
Zaman bu nehirde geriye aksın.

Ararat başından kalkarsa duman,
Ezelden ebede vermedik aman.
Kürdistan bağında açtığı zaman,
Baharımız gelip bağrımı yaksın.

Amed’in surları şahittir bize,
Evinin feryadı getirir dize.
Süryani nakşında geldik yüz yüze,
Aşkımız tarihin bendini aşsın.

Deyrulzafaran’a yazılan isim,
Telkâri nakşında canlanan resim.
Dünyada muradım, ey can nefesim:
İsmimiz taşta yok, kalpte yaşasın.

Dengbêjin sesinde çağlayan benim,
Şîrîn’in sabrıyla dağlanan benim.
Cizre’den Botan’a bağlanan benim,
Aşkımız bu kadim toprakta kalsın.

Dersim dağlarında açan nergisim,
Cudi eteğinde yükselen sesim.
Gönlünün sarayı, son nefesimsin,
Yüzyıllık bu hasret vuslata ersin.

Ezelden yazılmış bu kadim yolda,
Dalgalar yorulmaz açan bu kolda.
İçimde büyüyen en nazlı dalda,
Nehirler kıskansın, bu sevda yansın.

Ben Zîn’inim senin, olursan Mem’im,
Ortak bir bedende can bulur tenim.
Mezopotamya’dır ruhum ve genim,
İki bedenden bir, tek can yaratsın❣️☀️❣️☀️❣️