Devran Bozulmuş Şiiri - Kasım Kobakçı

Darmadağın olmuş, devran bozulmuştu,
Manasız sözlerle, fikir yorulmuştu,
Bakışlar perdelenmiş, dil tutulmuştu,
Sisliydi ufuklar, yol görünmüyordu.
*
Tersine dönmüştü sanki, çark-ı felek,
Unuttu aslını özünü, engerek,
Kartallar yuvadan, gökten çekilerek,
Zehirli okların, ucuna koşardı.
*
Keskin bıçak gibi, korku iniyordu,
Üstümüze, kara bulut siniyordu,
Yılların zinciri, cana biniyordu,
Sırtta kırbaç izi, elde nasır vardı.
*
Bir ışık parladı, yırttı karanlığı,
Dağıttı zihinden, o kör hastalığı,
Yürüdü yiğitler, aştı o darlığı,
Kükredi semalar, uyandı yamaçlar.