Destan Şiiri - Halil Arık

Kara bulutlar sardı yurdumu
Saldırdı çakallar, ekin tarlasına üzüm bağına
Sesim kısıldı, yolum kapandı teker, teker
Elim kolum bağlandı, dilim tutuldu birden.
“Boğazımı” tıkadı demir parçaları
Kuşlar dağıldı top gürültüsünden
Bıraktı bebekler ana sütünü
Kahroldu İzmir utancından
Sıkıldı İstanbul “el” sesinden
Büzüldü bir köşeye koca Topkapı
Titredi hıncından Mavi Cami.
Güneş tutuldu utancından, ay gizlendi buluta.

Göktürk Bilge silkindi yerinden
Alpaslan kuşandı kılıcını gümüşten
Mevlana yekindi Yeşil Kümbetten
Minareden sesi duyuldu Hacı Bektaş’ın.
Yedi tepeden yedi ses yükseldi İstanbul’dan
Çınladı Gazilerin sesi Bursa’dan
Evlad-ı Fatihan kalktı ayağa Rumeli’den
Sakarya coştu, çırpındı Karadeniz.
Ağrı dumanlandı, uyandı Erzurum
Sivas’ta toplandı yiğitler
Haykırdı edeler erkenden;
“Maraş bize mezar olmadan, düşmana gülzar olamaz”
Şahin Bey kilit vurdu köprüye Antep’den.
Heyecanlandı Balıkesir, Alaşehir
Taktı kamayı beline Galip Hoca
Malta zindanından kaçtı mebusan
Ankara başkaldırdı bozkırdan

Bir yiğit Mustafa çıktı Samsun’a
Oğuz atasından cesaret, Fatih’ten kararlılık taşırdı
Yankılandı sesi Anadolu’ya “ya istiklal,ya ölüm”
Gülümsedi güneş, ay parladı sevincinden.