Bir ıslık sesinde geçiyor hayat
Acıların sansürlendiği zamanlar
Karanlığın ışığı çaldığı yarınlar
Öfkenin tutuşturduğu yaşamlar
Evrenin usunda birikiyor bir bir
EVÎNA MIN
Min, ji bilî evînê tiştek nedîtiye.
Welatê evîna min tevliheve.
Nekenî rûyê min, ji vê dinê.
Kırılgan bakan gözlerime yaş düşerken
Dönüp arkasını yar giderken
Ellerim ellerinin sıcaklığını ararken
Bıçak izleri sırtımdan sızlarken
Yârin hayalini düşlerken
Yüreğim olduğu yerde soğurken
Aldatır dünya malına kanma
Sen sen ol hiç kimseyi kırma
Hayata gelişimiz bir yanılma
Yalnızlığına düştüm ey dünya
Adem Çimli'ye ithafen yazdığım şiir...
Esin Kaynağı oldu son şiirin bana...
Ahmet Arif'in, "Hasretinden prangalar eskittim" dizeleri bile etkilemezken beni, Adem Çimli'nin, "Haziran'da Ölmek" adlı şiiri beni aldı götürdü yaşamın derin dehlizlerinde ki ters köşesine...
Elim kolum soğudu yaşama karşı
bunca haksızlığın üstüne
ben nasıl bir gelecek kurayım?
Temelden çalan çalana
Çürük zeminin altında kalıyorsa insanlık,
Üzülme sevgili...
Ben yara almaya alışığım...
Hiç biriniz bıçak kullanmadı
Beni öldürmek için...
Şu yalan dünyada yüzüm gülmedi
Gelen ömürden bir şey çaldı gitti
Seviyorum diyen özde bilmedi
Gelen ömürden bir şey çaldı gitti
Bir daha inanmam yalan sözlere
Dinmedi yüreğimde sızım
Kalmadı artık tadım tuzum
Ağrıyor dilsizdir sol yanım
Gitti benden can içi canım
-
Halil Doğan
Tüm YorumlarKalemine yüreğine sağlık...