Dert Küpesi Şiiri - Güven Tekin

​Kaderime kırgın, feleğe dargın,
Çocukluk çağımda yara aldı can.
Yıllardır ruhumla gezerim argın,
O masum günlerim elimden kaçan.

​Karanlık gölgeler çöktü üstüme,
Anlatamadım hiç sızladı içim.
Kader zehir kattı benim büstüme,
O sessiz dertlerim hüzünlü biçim.

​Evlat hasretiyle yanıyor bağrım,
Yusuf Oğuz, Nursima’m gözümde tüter.
Geceye karışır feryadım, çağrım,
Bu zalim ayrılık ölümden beter.

​Annemin kaybıyla yıkıldı dünyam,
O gitti gideli öksüzüm burda.
Kâbusa dönüştü gördüğüm rüyam,
Bıraktı felek de beni bu zorda.

​Eşimden ayrıldım, yollar kapandı,
Yalnızlık hırkasını giydim sırtıma.
Yanan şu yüreğim kora boyandı,
Ruhum dayanamaz bu son fırtınaya.

​Göremiyorum hiç can parçamı ben,
Özlemleri büyür her an içimde.
Tükendi mecalim, yoruldu bu ten,
Gurbet acısıyla başka biçimde.

​Yokluk büküyor bak benim belimi,
Cebimde umudum bitti tükendi.
Kimse gelip tutmaz kırık elimi,
Çaresiz dünyama dertler yüklendi.

​Gözümün önünde hayaller döner,
Tanımam hiçbirini, kimdir bunlar?
İçimde yanan o son ışık söner,
Beni benden alır dipsiz uçurumlar.

​"Öldür kendini" der o gizli sesler,
Kafamın içinde feryat figan var.
Gittikçe daralır aldığım nefesler,
Koskoca dünya da bana oldu dar.

​Yarın doktoruma gidip bu yükü,
Anlatıp kurtulmak isterim canla.
Bitirip içimde dönen bu mülkü,
Uyanmak isterim yeni bir şanla.