Derler Ki Şiiri - Rüstem Badıllı 3

Derler ki;
Kader, uzak bir gökyüzü değildir,
İnsanın kendi kalbinde saklı bir sızıdır.
Bir adım atarken titreyen dizlerinde
Sessizce adını fısıldar hayat.

Derler ki;
Korku, en çok gece büyür,
İnsan en çok karanlıkta kendine yenilir.
Oysa bir umut düşer kirpiklerine,
Ve sabah, gözlerinden doğar.

Derler ki;
Her düşüş biraz eksiltir sanırsın,
Ama kalp kırıldıkça derinleşir.
Yaraların konuşur sen sustukça,
İçinde gizli bir güç filizlenir.

Derler ki;
Kapanan kapılar acıtır önce,
Bir boşluk çınlar göğsünde.
Sonra anlarsın; her veda
Seni sana yaklaştıran bir dönemeçtir.

Derler ki;
Kader dediğin şey aslında
Bir anlık cesaretin gözyaşıyla yoğrulmuş hâlidir.
Ve insan, en çok korktuğu yerde
Kendi ışığını bulur.