Depresiflerle Sokaklar Şiiri - Bir Bire Bir

"Boynum nasıl bükük, bir bilsen?..
Her şeyi silmek lazım gibi, herkesi belki de...
Hayat, mucizelere gebe midir sahi;
Yaşaması kadar sevimli midir geceleri?
Kâğıt kadar hafif midir yaşantı,
Ya da hüzün müdür demire çeviren;
En ağırı mıdır insanı kendi yapan,
Yoksa en kendinden uzaklaştıranı mı?"

Çıkmaz sokağa girdi isen; ey insan,
Dik dur, elbet geri dönüş var!
Bildiğin yollar var, yanılmayacaksın.

Demir gibi olan yaşantıdır, kırılmaz ve sarsılmaz!

Ufak kavram karışıklığı sadece, korkma;
Bunlar bildiğimiz yollar, geçen gün gördüğün şu kurumuş ağaç!

Kâğıt kadar hacimsizdir hüzünler, yırtılır ve parçalanır; çöptür âdeta!

Ufak bir kavram karışıklığı insan, tasalanma;
Bak çevrene, yalnızlık misafirin değil bu safta!
Yürü insan, geçtiğin yollar bunlar;
Geçen gün gördüğün çelimsiz ağaçlar!

Pes etme insan!
Çıkmaz sokağın sonu uçurum olamaz!
Bunu düşünecek kadar aciz misin yoksa?
Bedeninin komutanı, hayatının askeri olup da dönemez misin yani topuğunun üstünde?

Gücün var insan!
İki kişi kaldırdığında yoldan beyazlıklarla seni,
Belki de koşa koşa çıkacağın yolda arkandan imrenerek bakacak olan insanların olduğu bir yerde;
Acizliğinden utanmayacak mısın, yoldaki insanların bakışlarından?

Bu kadar mısın insan?
Değilsin,
"Değilim!"
Çok daha fazlasısın.
Şimdi doğrult kambur ve ahmak sırtını!
Ne yapacağını biliyorsun, istikamet yemyeşil orman!