ardısıra yürüdüğüm deprem kuşları
gözlerimde endişeler hayata dair
korkulardan değil bilirim
benimkisi papatyanın yaprağındaki kımıldanış
susuz yaz akşamlarında
demir bir oluktan akan soğuk su gibi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Güzel farklı bir tarzda aşka ulaşmak sevdan bol olsun kuşun kanadında ürkmesin..tutamazsınnnn.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta