Sudan yatağımda hasret örtmüşüm üstüme
Gecenin ıssız sakinliği doluyor lumbuzdan içeri
Görünmeyen köye kılavuz arıyorum sonsuz mavilikte.
Aslında kendi kendime kalabalığım şu sesiz hengamede
Gece, yıldızlar, ay, deniz ve ben yalnız denizci
Bir yün yumağı misali karmakarışık, geçmişiz birbirimize.
Yalnızlıktan ağaç dalları gibi oluyor insanın zihni
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta