İlk burnu uzaktaki kokulara yelken açtı
Ayakları durdu yerinde
Göbeği önüne geçti gözlerinin göremedi
Dengede durmaktı hayat çoğuna göre
O sallanmayı seçti
Bir dakika ileri aldı zamanı
Hiç aynı anda yaşamadı hiç kimse ile
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta