hiç bir yerden başlıyoruz yaşamaya
fransız aksanı konuşuyorsun durup dururken
ağzının içinde yel değirmenleri, üzgün cevap
belkide savrulan saçların değildir, kim bilir?
bir ağaç uğultusu gibi sayıklayan gece
hasret doldurur midemize üzümle bir.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta