Zulümle suladığı toprağın çocuklarıyız biz
İtaatin dizi dibinde büyümüşüz.
Zaman bile geçmeye utanırdı buradan.
Her gün aynı abus suratlar
“Konuşma!”
“Bakma!”
“Bilme!”
Bir zincirin gölgesinde özgürlük sandık prangayı.
Şimdi bana sor:
Ne işe yarar bir şairin çığlığı,
Bir halk celladına methiyeler düzüyorsa?
Ne işe yarar özgürlüğü şiirle çağırmak,
Şayet yankı bulduğu tek şey gönüllü esaretse?
Kayıt Tarihi : 9.08.2025 22:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!