22- Vegereke Jı Dıl u Fıreh

22-VEGEREKE JI DIL Û FIREH

Niha bi sêwreke wisa, bi rûmeteke wisa derkeve pêşberî min;
Bila bibe vegereke wisa dirêj ku hemû rêyên li pey xwe hiştî ji bîr bibe.
Mîna ku tu şopên raboriyê (boriyê) jê bibî,
Bi qasî wan dûrhatinên ku tu çûyî, vegere ba min.

Şadiyên zarokatî tije bibin di nav min de,
Bila hêviyên min ên şikestî bibin cihê şahî û cejnê.
Xeyalên min ên ku hatibûn bêdengkirin, bila ji nû ve stranan bibêjin,
Bila kofiyên (zengilên) bendewariyên min dilerizin û deng bidin.

Lê ne bi wan gavên tirsok, ne bi wan gavên nîvco;
Mîna hesretî û tamkirinekê qet û qet nebe.
Bi rûxandina dîwaran, bi perçekirina sînoran,
Bi hemû camêriya xwe, bi hemû germiya xwe were.

Mîna ku tu yê kêmtiya heyî temam bikî,
Mîna ku tu yê nîvê bikî yek û bütûn,
Bi dilfirehî, bi serbestî, bêyî tirs,
Careke din were ba min.
Û em ji nû ve çîroka xwe binivîsin.

10.02.2003