Gece, bakır bir tas gibi karardı. İçimde suyu çekilmiş nehirler vardı.
Kimse bilmedi; kaç kış tüttü göğsümün bacasında, kaç duam közün altında kül rengi aldı.
Ben o gece kısık ateşte demlendim. Dilimde eski bir sızı, ruhumda odun kokusu...
Vakit geçti. İçimdeki yangından bir parça öd ağacı kaldı.
Dumanı hâlâ göğe yükseliyor,
Sonsuz karanlığa karışıyor.
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 23:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!