Dem Şiiri - Halil Kumcu

Hatıralarımda yaprak döken acılar,
İçimi üşütür, depreşen yalnızlığımda.
Bir ağaç gövdesi gibi çürür köklerim;
Kanar ayrılığın o sessiz akşamında.

Vakitli, vakitsiz ağır bir dem bu çöken;
Yaşlarla yüklü gözlerim senden yadigâr.
Hoyrat taşlarda ağıt gibi hasretin,
Geçmişi taşıdığım takvime sarar.

Bir dalda tutunur gamsız gülüşlerin,
Bir sesle döver saatlerce baktığım yüzü.
Yine güneş batıyor, yine şafak söküyor;
Uzayıp gidiyor sensizliğe gökyüzü.

Gün gün derinleşen alnımdaki çizgiler,
Dört duvarda kapanmayan gözlerimde.
İçine düştüğüm kelimeler karanlık;
Adından gayrısı silinir dilimde.

Ömrümün hazanı yüklenmiş gamını;
Akşam yine akşam… hûş der dem.
İki nefes arasında gidip geliyorum;
Boş bir kâğıt, birkaç söz, kurşun kalem…

Şimdi anlıyorum; eksilen hep benmişim,
Senden sonra sustu sokak, sustu şehir.
Bir iz bile bırakmadan gidenler,
Kalbinde en derin yeri deler geçer bir bir.

Gölgesiz bir akşam gibi sönüyorum,
Baktığım her yerde sensizim.
Bir ömrü ağlarken içime,
Son cümlem dökülüyor: “Ben seni özledim…”

📍Şair Notu: Bu şiir, ayrılığın en sessiz, en derin anlarında doğdu. Bazen insan, kaybettikten sonra daha çok anlıyor aslında neyi yitirdiğini. Her dize, içimde taşıdığım o yıkımın, o eksilişin bir yankısıdır. “Dem”… yalnızca zaman değildir; bir ağırlıktır, omuzlara çöken bir sızı, bekleyişin sabrı, özlemin en koyu rengidir. Kimi zaman insanın elinde sadece bu kalır: anılar, boş bir kâğıt, titreyen bir kalem… ve bir türlü bitmeyen iç konuşmalar. Okur, belki sen de kendinden bir şey bulacaksın bu satırlarda. Çünkü özlem, yalnız bana ait değil. Hepimizin içinde, bir yerlerde sessizce kanayan bir yaradır. Belki sen de okurken, bir sokak, bir yüz, bir akşam düşecek aklına. Ve belki de mırıldanacaksın, benim gibi: “Ben seni özledim…”

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Yalnızlık, insanın kendi gölgesiyle yaşadığı en derin hesaplaşmadır.
•Gözlerde biriken yaşlar, kelimelerden daha çok anlatır yaşanmışlığı.

9 Ekim 2022 / Pazar / Bartın