Deli Şiiri - Mehmet Baki Öztokmak

Aklın seni terk ettiğinden beri
Ne kimseyi duydun ne benimsedin
Sırrını kimseye açık etmedin
Ne kimseye uydun ne de istedin

Anlamazlar bildin senin halinden
Ne halinden ne de gönül dilinden
Mecnun gibi mavera ikliminden
Leyla'ya selamlar sensin getiren

Zahirine bakıp sana güldüler
Bazen küstürdüler bazen üzdüler
Sırrını bilmeye idrak gerekir
Kem gözlerle manasızca süzdüler

İçinde ateş var bağrını yakan
Var mıdır sen gibi aleme bakan
Kışın ortasında yalın kat, yayan
Herkes uykudayken şehri kollayan

Yüzünde aksi var gönül deminin
Kapıları kapatmışsın bir kere
Bir pencere açmış ahu eninin
Sevdana savrulur perden sadece

Dünyaya bitkinsin, sevdana mahzun
Bakışın derinden ve uzun uzun
Gönül elbiseni nakşeden terzin
Sana ta doğuştan giydirmiş hüzün…

Bir hisse düşer mi diye yıllardır
Kurunun yanına yaş yaş dizildik
Ama bu âlemin kuralı vardır
Bilen boyun büktü, biz durduk dik dik!

Sendedir sırları sen de sevdanın
Dağları deldiren azim sendedir
Adın deli ama gönül tellerin
Aleme yön verir ritim sendedir…