Ey sevgili, buram buram karanfil kokardın.
Gözgöze gelirdik; sen ağlardın, ben ağlardım.
Yanaklarına süzülen yaşlar sanki kalbime akardı.
Sonra giderdin, hüzün öylece bana bakardı.
Sonra yıldızları seyrederdim, sen gibi.
Bazen bulutlar üzerini örterdi, ben gibi.
Bu neydi, sevmek mi?
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta