Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
"Konuş,
Konuşta... "Dinlensin",
Yerini bulsun,
Gerçek olsun!
Yoksa "ağzı olan" der,
Susarız!
Biz susunca başlar, değişim.... Ona göre!
Maalesef..
Hala "akmaz dereden su getirmeler",
Mırın kırın etmeler...
Ama olamaz artık, "mızrak çuvalı deldi" çoktan!
Tebrikler şiire, dokundurmalara Kemal Bey, Kardeşim..
Çok teşekkür ederim kıymetli yorumunuz için, selâm ve saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta