Hep çırpındı, kabardı, kudurdu,
Hınçla çarptı deniz kıyılara.
Azgın dalgalar coştu da coştu
Kabarmış kiniyle insanlara...
Ve bu dev âniden köpük oldu
Çarpınca şu küçük kayalara...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Hoş bir dev cüce ikilemi. Gerçek her zaman göründüğü gibi değildir. Beklentilerimizin sonuçları da. İster umuda dayansın, ister korkuya.
kutlarım şair bey..harika dizeler..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta