Dadaş Emmi Şiiri - Raif Kemal Taner

Sohbete başladık Dadaş amcayla,
Ömrünü harcamış kuru bir çayla,
Yorulmuş ruhu derin bir kaygıyla,
Halini hatırını soran olmamış.

Elinde asası, boynu bükülü,
Yılların yükü hep omuzda yüklü,
Gözleri yollarda, kalbi kırıntılı,
Bir kez bir kelamla gelen olmamış.

Evlattan bahsedip içini çeker,
Gözünden yaş değil, sanki kan döker,
Bu yaşlı dünyada kederi eker,
Derdine dermanı seren olmamış.

Bir lokma ekmeği bölüşmek nafile,
Yalnızlık düşmüş ya onun da payına,
Boyun bükmüş artık yalan dünyaya,
Yüzüne gülerek bakan olmamış.

Kepeni çıkardı, başı eğikti,
Sözleri acıklı, dili kemikti,
Zaten bu dünyadan çektiği yetti,
Gidişinden sonra gören olmamış.

Kenarda oturur kimsesiz garip,
Gönlü yaralıdır, içi hep muzrip,
Çileli ömrüne bir yudum taze tip,
Halini hatırını soran olmamış.

Eski paltosuyla rüzgâra direnen,
Derdiyle baş başa, kederle inleyen,
Köşede boynunu büküp de dinlenen,
Bir kelam hatırın diyen olmamış.

Eskiden bağları, bahçesi varmış,
Herkes kapısını çalarak varmış,
Şimdi şu dünyada kim kime yarmış,
Kapısın bacasın çalan olmamış.

Tek göz odasında hayal kurar ya,
Gözyaşı sel olmuş, karışmış çaya,
Muhtaç kalmış sanki bir kuru aya,
El uzatıp su da veren olmamış.

Bastonuna yaslanıp yavaşca yürüdü,
Karanlık dünyasını hüzün bürüdü,
Zaten bu hayat onu çabuk çürüttü,
Ardından bir merhum diyen olmamış.