Hakk’ı sevdim dersin amma hükmüne rızân gerek,
Lütfu cânân bildin ise kahrı da cânân gerek.
Nimeti Hakk’tan bilirsin, mihneti yâd eylersin,
Bir tecellî iki olmaz, sen neden fark eylersin?
Kahrına yâd, lütfuna yâr olma gönlüm, kıl nazar,
İki sûret görünür de ikisinde bir eser.
Şer sanıp yüz döndürürsün, hayrı pinhân ondadır,
Sen bilmezsin sırr-ı hükmü, ilm-i Yezdân ondadır.
Tedbîrini eyle gönlüm, takdîre da‘vâ eyleme,
Kul hesabın kursun amma hükme ortak eyleme.
Teslîm oldum deme gönlüm, sende bir murâd varken,
Rızâ sırrı âşikâr mı, dilde bir “neden” varken?
Nimeti maksûd edinme, Mün‘im’e eyle nazar,
Verilende kalma gönlüm, veren elden var haber.
Her ne yana dönsen gönlüm, bir tecellî karşılar,
Perde kalksa göz önünden, nefs nerede yer tutar?
Tâatini kendinden bilme, nefs giyer başka libâs,
Secdede baş yerde amma içte kim eyler kıyâs?
“Ben fenâyım” deme gönlüm, sözde bir da‘vâ kalır,
Yokluğundan söz eden kim? İşte ol yerde sır kalır.
Söz erişmez ol makāma, dil susar, hayret doğar,
Sırrı söylemek ne mümkün; söyleyen sûret kalır.
Emrî, lütfu kahrı geç de hükmün ardına nazar,
Rızâ bulan gönül artık neyi seçer, neyi arar?
Kayıt Tarihi : 2.09.2026 17:31:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hakk’ı sevdiğini söyleyen insanın, bu sevginin hakikatini kendi içinde sorgulamasının hikâyesidir. Kul nimeti Hakk’tan bilir; fakat mihnet gelince sebebini başka yerde arar. Lütfu kabul eder, kahırdan yüz çevirir. Tedbirini alırken fark etmeden hükme ortak olmaya, “teslim oldum” derken kendi muradını korumaya devam eder. Yol derinleştikçe nefsin yalnız dünyada değil; ibadette, secdede, hatta “ben fenâyım” sözünün içinde bile kendisine yeni bir libâs bulabildiği görülür. Böylece bütün mânevî iddialar birer birer susar. Sözün erişemediği yerde hayret başlar. Ve geriye rızâ kalır: Lütufla kahır aynı elden geliyorsa, rızâ bulan gönül artık neyi seçer, neyi arar?
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!