Cüneyt Güzeliş Şiirleri - Şair Cüneyt Gü ...

Her gün aynı saatte, aynı parkta;
Karabaş yanda, o kitabıyla bankta;
Hiçbir söz, bir dokunuş olmadan;
Buluştular, o sessizlikte on yıllarca.

Yandaki banka gelir, üç arkadaş;

Eminönü Karaköy arası bir kafes.

Onlar farkında değil;
Haliç ağlıyor.

Gözler, can burun kara boncuk;

Arındık, toprağı kazırcasına;
Çiselese olmaz mıydı?
Yavaşça giderdik anılara;
Temizlenen deneyimlerin pası hala paltomuzda.

Kuvvetli bir akıntı;
Soğuk mu soğuk;
Her şey akıyor geriye;
Ben yüzerken ileriye;
Kleopatra kumsalından;
Batıdaki Sakız adasına.

Parlayan aynalardan;
Mavi bir ormandayız.
Martılar uçuşur üzerimizde;
Balıklar kök salar kalbimize.

Yapraklara eşit dağılmış aydınlıklar;

Söz ve rengin çilecisi;
Kederin sanata izdüşümcüsü;
Sızan hüzmelerin dilencisi;
Sonsuz özlemlerin kölesi.

Senin için, ıssız bir aydınlık;

Güneş aynı güneş;
Gün doğumu, batımı.

Venüs aynı Venüs;
Hem sabah, hem akşam yıldızı.

Baharda leylekler geldi, kondu kalplerimize;
Yeşerttiğimiz bahçeler sundu ilk börtü böceklerini;
Sarıya dönmeden yapraklar, yavrularını alarak göçtüler Nil’e.

Seneye yaz kurak geçti, iki kızıl gagalı geldi yerlerine;
Kum gibi çoğaldılar, toprak alt üst, yeşillikler yok oldu;

Kente geleli beş yıl olmuştu.

Semt pazarında köylüsüne denk geldi;
Yüzlerinde gülücükler açtı;
Gözler çakmaklaştı.

Gün gelir silinirler.
Seversen;
Gün gün derinleşirler.