Cüneyt Güzeliş Şiirleri - Şair Cüneyt Gü ...

Köprüde bir rüzgarlık gördüm;
Arkamdaki gençler sordu bana;
Köprünün ucundakilere de ben;
Ardından;
Vedalaşabileceğim ceketlerle çıktım sokaklara.

Gürgenden iskelet, güverte, kürek;
Kaplanmış bez, bezir, yağlı boya;
Dal, çık, yüz, kürekle gün boyunca;
Ana çağırır yemeğe, havlu balkona.

Ahtapotlar kaçar, saklanır kayalara.

Bu sabah; şu bulutlar zapt etti güneşi.
Şu alacalı gri bulutlar.

Görün bakın dostlar!
Kim ne dedi? Kim üstlendi?

Bir Resimdir;
Yaşanan;
Fırça ve süpürgeyle boyanan.

Terk edildim bu akşam da, küsmedim ne kumrulara ne güneşe;
Kaldım bulutlarla dağda başbaşa, yağacağım yeni dostlarla hüngür hüngür aşağıya.

Her gecenin sabahında, coşkun bir şarkı yeter bana;
Düştüğüm koytulardan yeni bir neşeyle kalkarım ayağa.

Öyle bir yıl olsun ki;
Farklı bir güneş doğsun;
İçimizde kırlar coşsun.

Toprak suya doysun;
Yeşillikler renk renk olsun;

Doğum sancısıdır evrenin;
Toplanır parçacıklar;
Her yana yayılan.

Çünkü;
Korkarlar koca boşluktan;

Cansızların canı var mıdır?

Kaya;
Balyoz inince;
O yüzden mi parçalanır?

Kaldır kafanı, bak.

Çok gömüldün dertlerine.

Aradığın çare;
Hem çiçekte hem böcekte;

Güneşi altında;
Kökleri bulutlarda.
Yaprakları toprağı öper, baharda.

Emer yağmuru, bırakmaz;
Gölgesini vermez kimseye;