Coşkun Arslan Şiirleri - Şair Coşkun Arslan

Bakma bu ölü duruşa
Yaşıyoruz hep beraber
Umutlar çıkınca boşa
Şaşıyoruz hep beraber

Hem perişan hemde sefil

Mayınlı tarlanın kanlı telini
Hudutlarda nöbet tutandan öğren
Mermiyle silahla kuşanıp belini
Şu Dağlara pusu atandan öğren

İmandan yürektir çelikten beden

Maveraya Yürüyorum

Sen ateşinde ısınırken
Ben dumanında zehirlendim hayatın
Bazen uzaktan baktım öylece
Bazen kıyılarında dolaştım vuslatın.

Vatana bayrağa onca tehditler.
Kemikleri sızlar duysa şehitler.
Artık mecliste havlıyor itler.
Dişini sökecek devlet kalmamış.
...
Yürekler kin nefret kuşanır oldu,

EMANET

Baki olan ulu Allah
Kullar birer emanettir
Biter akşam biter sabah
Yıllar birer emanettir

Eriyip tükenir zaman
Fazladan müddet bekleriz
Zahmetine katlanmadan
Hayattan lezzet bekleriz.

Yanlışta ederiz ısrar

Alından ter damardan kan dökmüşüz
Her karış toprağına arazine vatanım
Onlar seni candan aziz bildiler
Selam şüheda gazine vatanım

Çayları musiki çağlayıp akan

Bir ulu çınar düşün, sapasağlam kökleri,
Ay yıldızlı bayrakla selamlamış gökleri,
Devlet millet el ele her gün daha ileri,

İşte vatan, işte halk, işte devlet, işte güç,
Türkiye’m yüz yaşında yıl ikibinyirmiüç,

Şiir hayata gönül cihetinden bakıştır
Duygu ile yazılan hayranlıkla okunan
Gizemlerle donanmış bir desendir nakıştır
Tıpkı bir halı gibi ince ince dokunan

Hiç cemre düşmez mi ayaz kalbine.
Dört mevsim hayatın kış mıdır yoksa.
Kalmışsın vefadan sevgiden yoksun.
Taşıdığın o kalp taş mıdır yoksa.

Görmedin gerçeği, rüyaya kandın.