Coşkun Arslan Şiirleri - Şair Coşkun Arslan

Ağlaya ağlaya başlar hayata
Emekler ve yürür insan dediğin
Bebekken alışır biraz rahata
Acılarla büyür insan dediğin.

Sonra çocuk derler adına onun

Bir muazzam diyarsın ki cihan gibisin
Şiir gibi türkü gibi destan gibisin
Sevdamızın şehri kavgamızın şehrisin
Sen vatansın sen canansın cansın İstanbul

İki kıta arasında bak enginliğe

Fethi Mübin

Asırlar öncesinden müjdelemiş peygamber
O ne güzel kumandan, Onlar ne güzel asker.

Zihin yoran düşünceler
Kurşun geçmeyen geceler
Harp düzeninde heceler
Dilimde isyan var benim

İsyanım tüm haydutlara

Vakur duruşumdan rahatsız olmuş
Aslana havlayan itin birisi
Haysiyet yoksunu şerefsiz kulmuş
Aklı yarım kini bütün birisi

Haksızlık var iken susamam canlar

Çaresiz kalacaksın
Kabre girdiğin zaman
Çok pişman olacaksın
Kabre girdiğin zaman

Bir mekân ki karanlık

Neredeydin bunca yıl
Gelme Gerek kalmadı
Çözüldü o düğümler
Bir bağ ilmek kalmadı

Yılar yıprattı ey yâr

Gönülden çıkan söz gönüle girer
Kulakta zihinde dilde kalmazmış
Hayatta var iken kıymet bilmeli
Can tende varlık elde kalmazmış

Sahtesi karası yüze yakışmaz

Yanılttın beni bir defa
Adın bile anmam gayrı
Yoktur sende Ahde Vefa
Sözlerine kanmam gayrı

Ben sana vurgun olsam da

Asude asude süzülen kar
Senin saçlarına yağar
Okşasam saçlarını
Erise buhar buhar
Beyaza bürünsün dağlar
Bembeyaz görünsün dağlar