Çöplüğünde Bir cennet

ÇÖPLÜĞÜNDE BİR CENNET

Orkun

Sabah saat dokuz otuz dokuz,
elimde bir viski…
Geç kaldım ben sana,
seni aradım iki kulağımın arasında.

Beynim çoktan hoş olmuş,
hep senden yana…

Ben sende atıyorum kalbimi,
senin çöplüğüne bırakıyorum.
Bilirim,
bir gün doğarım o çöplüğünde…

Belki kimsenin dönüp bakmadığı
bir köşesinde,
belki unutulmuş bir taşın dibinde…

Bir gün filiz veririm sende.

Sen gelmesen de çöplüğüne,
ben beklerim orada kendimce.
Bir avuç topraktan,
bir damla umuttan,
kendime bir cennet yaratırım.

Çünkü ben,
senin yokluğunda bile
sana ait bir yerde yaşamayı seçtim.